Klik op de foto voor een grotere weergave.

Hoihoi,

Een tijdje geleden kreeg ik de vraag of ik een fotoverslag wou maken voor de site van het tijdschrift Nursing. En nu kan ik jullie mededelen dat hij er op staat, ga dus maar even kijken op:

Ga maar eens naar www.nursing.nl vervolgens klik je door naar dossier ,dan naar persoonlijk, dan werken in het buitenland en daar vindt je het vanzelf.

Reacties altijd welkom

Greetz Lieke

5 december kreeg ik onderstaand bericht. Het gaat over Wa Yiri, xe9xe9n van de projecten waar ik mij tijdens mijn stage in Ghana heb bezig gehouden. Graag zou ik jullie willen vragen om het onderstaande bericht te lezen…

Kinderhuis Wa Yiri door brand verwoest; geen slachtoffers.

Vanmorgen vroeg is het kinderhuis Wa Yiri door brand verwoest. De kinderen stonden buiten op de schoolbus te wachten en zagen het huis in brand vliegen. De paniek was groot, maar gelukkig was er niemand meer in het huis. De materiele schade is groot; alles is verbrand. De kinderen hadden hun schooluniformen aan en al hun andere kleding is in vlammen opgegaan. De brandweer was snel ter plaatse en kon de slaapkamer van de moeders en het klaslokaal redden.

De oorzaak van brand is een olielamp die bij een bed stond, waarna het bed vlam vatte. Dominic, Astrid en ik waren ook gealarmeerd en we waren ook snel op de plaats van de ramp
De kinderen zijn naar school gegaan en worden mogelijk verder ondergebracht bij familie in Wa en de directe omgeving. De kinderen die buiten Wa woonden, worden mogelijk tijdelijk bij mij in het Holland House ondergebracht tot dat er een definitieve oplossing gevonden is. Child Support heeft Wa Yiri alle hulp en steun aangeboden.

Voorzitter Mustapha reist morgen af naar Wa om met zijn mede bestuursleden de te volgen strategie te bepalen.

De maand december is geen gelukkige maand voor Wa Yiri. Vorig jaar rond deze tijd overleed onze jongste bewoner Shamira.

We houden jullie op de hoogte en zijn blij dat de kinderen en de moeders ongedeerd de brand hebben overleefd.

Laatste nieuws;

Het huidige kinderhuis wordt herbouwd en kan hopelijk midden/eind januari weer in gebruik worden genomen.
Dominic Eduaful, een actief bestuurslid van Wa Yiri in Wa, heeft ons laten weten dat de aannemer een begroting heeft gemaakt: herbouw en bewoonbaar maken van het huis zal x80 6000 gaan kosten. Daarna moet het huis weer opnieuw worden ingericht en moet alles opnieuw worden aangeschaft, van bedden tot kleren, van keukengerei en kasten tot leerboeken. De voorlopige raming daarvan is x80 4000. Er is totaal dus circa x80 10.000 nodig, zoals het nu lijkt.

Wa Yiri kan alle hulp goed gebruiken!

Ons bankrekeningnummer: 35.57.37.493 t.n.v. Stichting Wa Yiri Ghana, te Oostvoorne.

Voor meer informatie www.wayiri.org

Van 11 december tm 1 juli ben ik in Ghana geweest om mijn afstudeerstage voor de HBO-Verpleegkunde te lopen. Ik heb mij hier bezig gehouden met verschillende projecten van Child Support Ghana. Een stichting dat zich richt op de `needy childrenxb4 in de Upper West Region.Deze weblog ben ik vlak voor mijn vertrek begonnen en geeft dus een beetje een beeld wat ik als nederlandse in Ghana heb meegemaakt.Mocht u na aanleiding van deze weblog vragen hebben over: Ghana, vrijwilligerswerk, etc…Dan kunt u een mailtje sturen naar het volgende adres:lieke.klooster@yahoo.comGreetz Lieke

Joyce, overleden…Patience liet ze achter, een meisje dat nu zwanger is…

Ik ben weer even bezig geweest met het bewerken en verwerken van mijn foto`s. Het zijn er heel wat, en ik weet nog niet echt wat ik ermee wil gaan doen. Maar goed, hier een paar foto`s waar ik wellicht ooit kaarten van ga (laten) maken.

Voor een grote weergave, klik op de foto…                                                

Voor een grote afbeelding, xe9xe9n keer klikken.

Voor een grote afbeelding, xe9xe9n keer klikken.

Na ruim een half jaar in Ghana geweest te zijn, ben ik weer terug. Terug in Nederland, het land dat tot een half jaar geleden mijn thuis was. Nu weer heen en weer geslingerd tussen twee landen, twee culturen, …

Het afscheid viel me zwaar, afscheid van mensen van wie ik ben gaan houden, die een plekje in mijn hart hebben gekregen. Een plek waar ik van ben gaan houden, een plek waar ik mij thuis voel(de).

Zaterdagochtend ben ik aangekomen, na een vlucht van ongeveer 6 uur. In tijd valt het mee hoe ver het is, maar voor mij is het een wereld van verschil. Mijn moeder is me op komen halen op Schiphol, daarna even koffie gedronken en rond een uur of 9 waren we in Elst. Een gek moment, de vertrouwde geur van het huis waar ik ben opgegroeid, een vertrouwde omgeving. Voor anderen is het al snel weer normaal dat ik er ben, dit is immers een plek waar ik mijn hele leven thuis ben geweest, waar ik bij hoor. En zo is het uiteindelijk ook. Maar voor voor mij voelt het ook alsof ik tussen twee werelden in sta. In een gat tussen Ghana en Nederland. Toen ik wegging uit Nederland, liet ik hier een leven achter. Een leven achtergelaten, om vanuit het niets weer een leven in Ghana op te bouwen. Ik heb daar een leven opgebouwd, en een leven achtergelaten. Nu ben ik hier, en zal ik hier weer verder gaan met het bouwen aan een toekomst. Op het moment sta ik er tussenin, in het niemandsland tussen twee levens in.

Mijn lichaam reageert behoorlijk heftig op de overgang, in Ghana heb ik het voor elkaar gekregen om redelijk gezond te kunnen blijven (maar xe9xe9n dag heb ik echt gekluisterd aan de wc gezeten).Hier zijn, na xe9xe9n warme maaltijd, veelvuldige wc-bezoeken het gevolg. Zo ging dat een nacht door, en inmiddels voel ik me er slap en beroerd door. Leuk joh, om weer terug te zijn in Nederland.

De laatste weken in Ghana zijn nog erg druk geweest. Terwijl het eigenlijk de bedoeling was dat Ellen en ik die laatste tijd zouden gebruiken om afscheid te nemen van mensen en de laatste dingen te doen die we nog graag wilden doen. Maar zoals eigenlijk bijna niks in Ghana te plannen is, alles heeft toch wel weer zijn eigen onverwachte wending, gebeurde dat nu ook weer. Ellen werd ziek, voor een tweede keer malaria, maar dit keer gecombineerd met een nog vervelendere darmbacterie. Ik ging nog veel met Eric op pad, afscheid nemen in de dorpen en dat vooral van de moeders en kinderen met wie wij al langer bezig zijn.

En zo zit ik dan nu in de trein, op weg naar Oost-Souburg. Mijn eigen huisje, hoe zal het zijn om daar straks terug te zijn? Een gek moment, en dan pas zal ik echt met alles verder gaan. Mijn tas definitief uitpakken, inmiddels leef ik al weer bijna 3 weken uit een tas.

Het is wennen, en ik denk dat het belangrijk is dat ik even de tijd neem voor mijzelf. Tijd om te wennen en om alles weer even een plekje te geven. Het verschil is erg groot. Drie weken geleden is Fatima overleden aan de gevolgen van AIDS, twee weken geleden hield ik nog ondervoedde kinderen in mijn armen vast, vorige week waren we nog gewoon op doorreis naar Accra.

Terugzijn in Nederland is gek, meteen overal om je heen weer mensen die lopen te zeuren. Omdat de bus 5 minuten te laat is (joehoe, wat is nou 5 minuten…), omdat er een rij bij de kassa staat (wees blij dat je keuze hebt in wat je gaat eten, en dat je xfcberhaupt eten hebt), omdat de trein vertraging heeft, omdat het zulk warm weer is, omdat…,omdat…, ….

Dan kijk je naar het jeugdjournaal en klagen de kinderen over de hitte in de klaslokalen, 75 % van de kinderen vindt dat de scholen verplicht airconditioning moeten plaatsen. Geloof je het zelf, voor die ene week in het jaar dat het boven de 30 graden is… Maak dan een raportage over hoe kinderen in Ghana naar school gaan. Meisjes staan rond een uur of 5 op, om water te halen, schoon te maken, eten te koken, etc…dan lopen ze een paar uur naar school, op school werken ze hard…om na schooltijd weer verder bezig te moeten met het huishouden. En ohja, ondertussen loopt de temperatuur ook nog eens op tot een graad of 40. Hoor je ze klagen? Nee, ze zijn juist blij dat ze naar school mogen.

Hier laat ik het weer even bij,

Veel liefs Lieke

Een half uurtje voordat we van huis vertrekken nog even snel een berichtje. Bijna vertrekken we dan, ons vertrek uit Wa. Mijn huis, kamer en leventje dat na ruim een half jaar toch een groot deel van mij is geworden. Afgelopen week stond voor mij in teken van het afscheid, en dat deed pijn. Vooral afscheid nemen van mijn meisje, Alima. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, wat ik samen met haar heb meegemaakt en wat zij tot nu toe zonder mij heeft meegemaakt. Ik weet dat ik terug zal gaan, een afscheid nemen voor altijd kan ik niet.

Lieve mensen, dit is een moeilijke tijd. Nog een weekje in Ghana en dan terug naar Nederland. Het contrast is zo groot, moeilijk uit te leggen en ik hoop dat jullie me begrijpen als het straks even wat minder goed met me gaat.

Bedankt ook voor al jullie lieve, mooie, bemoedigende en warme reacties. Die zijn tijdens mijn tijd hier erg belangrijk voor me geweest.

Tot snel en veel liefs,

Lieke